Kirol Berriak

Lars Bak danimarkarrak ondo merezitako etapa eraman du. Bere kirol bizitzako garaipenik handiena da, normalean beste taldekide indartsuago batzuen morrontzan aritzen baita. Lottok ere merezi zuen horrenbeste sari. Azken bi urteotan Italiakoa ez den talde gutxik eman diote horrenbeste joko Giroari. Iaz etapa bat irabazi zuten Bart De Clercq-ekin, baina horretaz gain ez zitzaien ez goroldiorik itsatsi beste taldekideei ere, ihesean sarri ibili baitziren, batez ere Jan Bakelants, gaur ere, bitxia da, ihesaldian zen Radioshackeko flandestarra.

Aurten bide beretik jarraitzen dute. Ez da Lottokorik ez den ihesaldirik. Etapa hasieratik zein amaieran, hamaika ahalegin egin dute eta saria gaur jaso. Garaipen zoragarria izan da, sufrimendua (mendateetan), indarra (ihes egin duenean), eta ikuspegi estrategikoa (eraso egiteko une egokia) uztartu baititu danimarkarrak.

Etapako laudorio ia guztiak Bakentzat dira, tropelak ez ditu merezi, ez behintzat Katushak. Utzikeria nabarmena izan dute eta ez dut uste opari merkeetarako daudenik. Iaz, aurrekonturik aberatseneko taldea izan zen Katusha, baina palmaresean pobreenetakoa. Aurten hobeto dabiltza, baina ez lidertzak gutxiesteko moduan. Badakit zein aitzakia jarriko zuten ez lanik egiteko, taldea ez zigortzea, ez nekatzea. Baina ze neke eta neke ondoko Ignatiev eta Brutt fundamentu pittin batekin lanean jartzea nahikoa zen-eta lotsagarri ez gelditzeko? Hala ikusi da euren erantzukizunak erabat baztertu arte. Biharko etapa, bestalde, esprinterrak dituzten taldeek kontrolatuko dute, batez ere Sky-k, eta mendateak heltzen direnean Liquigasek helduko dio zartaginari kirtenetik. Ikusiko duzue.

Ez dut uste datozen etapetan Katushak tiraka lehertu beharko duenik. Ihesaldiak izango dira, bai, baina sailkapenean atzean dagoen jendearena, eta haiekikoak egiteko ez dut uste erraiak bota beharko dituztenik. Eta azken mendateak heltzen direnean, seguru nago Szmyd, Capecchi, Agnoli eta konpainia izango direla bahea estutzen arituko direnak. Orain arte hala ikusi da eta azken astean ere beste horrenbeste izango delakoan nago.

Joaquín Rodriguezek lider jarraitzen duen arren, Katushak gaur harrika bota du elastiko arrosa, baina egunen batean litekeena da ez izatearen damua izatea.

Ez dakit zein den arrazoia baina aurtengo Giroa ez zait askorik gustatzen ari. Oraingoz ez. Gauza erakargarririk ez da ari gertatzen eta kritikarako arrazoiak baino ez ditut ikusten. Goraipamenerako gutxi, ez behintzat liderrentzat. Garailerik gabeko Giroa izango zela esan nuen lasterketa hasi aurretik, ez zegoela benetako faboritorik eta uste dut lehenbiziko asteak arrazoia eman didala. Hasteko, lider izan diren guztiak, lider ahulak izan dira, eta Phinney, Navardauskas eta Maloriz gain, Ryder Hesjedal bera ere larri ibili da soinean duen elastikoari eusteko. Karranpak ematen ditu antza aurten elastiko arrosak. Ozta ozta eutsi dio.

Karrerako ustezko gizon indartsuek dagokien bezala jo izan balute, kanadiarrak lehen postua ia seguru galduko zuen. Ezinean ibili da igoera guztian, baina inork ez du jo eta hori da ulertzen ez dudana. Izan ere, mendate magala bitartean sekulako erakustaldiak, beldurra eragiteko modukoak, eman dituzte Katushak eta Astanak, eta baita mendatean Liquigasek ere. Baina, eraso egiteko unea heldu denean, ezer ez. Ezta ezertxo ere. Morrontza lanean aritzen direnen menera igo dira denak, Giroa irabazi asmotan diren bakar batek ere ez du eraso egiteko imintziorik txikiena ere egin.

Ezin izan dutelako pentsatzen dut, bestela a ze jarrera!! Hori bai, Giroko irabazi nahi duenak, une batzuetan ehuneko 10eko penditza duen mendate batean 30 laguneko taldetxoa hautsi ezin badu, ederki gaude!! Hori horrela bada morrontza lanean zintzo ari diren batzuei erantzukizun handiagoak ematen hasteko moduan dira talde bat baino gehiago.

Txirrindularitzak BMC bezalako taldeak behar ditu, epe luzerako asmoarekin sortutako egitura sendoak. Orain asko ez dela jakin dugu Andy Rihs taldeko ugazabak taldearen biziraupena 2016. urterarte ziurtatu duela eta Munduko talderik indartsuena egiteko intentzio tinkoarekin jarraitzen duela. Jakin berri da, bestalde, Vincenzo Nibali ere fitxatu nahi duela denboraldiko 2,5 miloi euroren truke. Beste harribitxi bat izango litzateke Gilbert, Evans, Hushvod, Ballan, eta besteak beste Taylor Phinney Giroko liderra dauden taldean.

Fitxaketak beharrezkoak dira talde indartsua egiteko, baina errealitateak askotan erakutsi izan du diru hutsarekin ez dela fundamemtuzko taldea osatzen. Beti ez behintzat. BMCren aurtengo emaitzak oso dira kaskarrak, oso. Gilbertek oraindik ez du proba bakar bat irabazi. Hushvodek ere ez. Evansek bakarra, Nazioarteko Kriteriuma. Ballanek beste bat, Toscanako Giroa, eta nahi bada, erantsi daiteke Trentinoko Giroan lortutako taldekako erlojupekoa. Denak ere ezer gutxi dira hain talde sendo eta aberatsarentzat. Orain egia esan, Phinney gaztearen garaipen eta elastiko arrosak apur bat estali du denboraldi hasiera ezin kaskarragoa.

Taldeak gabeziak ditu, antza. Non ez dakit zehatz mehatz, baina bat behintzat asko nabarmendu da Giroko lehen bi etapotan. Talde gisa hutsaren hurrengo dira. Taylor Phinneyren ibilia ikusi besterik ez dago. Salduta uzten dute egunero. Bigarren etapan bere kasa ibili zen beste taldeak haize babeserako prest zeudenean. Gero, gainera, helmugatik 7 kilometrora matxura izan eta bakar bakarrik utzi zuten. Eskerrak, bezperan bezain azkar ibili zen tropeleratzeko. Nik uste, Hushvod eta Pinotti ez beste guztiek matxura izan bezain azkar behar zutela bere ondoan. Baina, utikan!, ia ia pelotoian sartu zenean gelditu ziren zain, alferrik zenean alegia. Gaur beste horrenbeste gertatu da. Ballan bakarrik izan du aldamenean uneren batean, beste guztietan berak egindako esfortzu eskergak eman dio tropel buruan dagokion lekua.

Helmugan izan duen eroriak ez dauka zerikusirik arestian esandako guztiarekin, taldekideak inguruan izan edo ez esprintean beti dago erorien arriskua, baina halako talde handi batek itzuli handi bateko liderra, taldearen filosofiaren Iker izan daitekeena gainera, salduta uztea salatzekoa da.

Bihar hasiko den Giroak ez dirudi garailerik izango duenik, ez dago ohore hori merezi duen ziklistarik. Ez dago ziklista bakar baten alde ezer positiboa esateko arrazoirik. Baina, hain justu horregatik gertatu daiteke oso Giro ikusgarria, kontrol zorrotzik gabeko lasterketa izan daitekeelako, eroa, gora beheratsua eta ustekabekoz betea. Hori bai, kirol maila bestelako gaia izango da.

Psikologoek diotenez pentsamendua bi maila handitan bereizi daiteke; pentsamendu analitikoa eta intuitiboa. Giro honetan protagonista izan daitezkeen ziklista guztiak intuiziozko pentsamendutik aztertu beharko dira, ezer arrazionalik topatu nahi izanez gero hutsaren hurrengoa baino ez genuke-eta aurkituko.

Giro hau ez da ibilbidez aurreko urteetakoa bezain basatia izango baina garaileak eskalatzailea izan beharko du. Sei etapa amaituko dira mendatean eta erlojupeko gutxi izango da, 40 kilometro inguru baino ez, beste 32ak taldeka baitira eta hor espezialista ez direnek ez dute hainbesteko galerarik izaten. Ustea aintzat hartuz, beraz, Michele Scarponi izan bide da erreferentzia nagusia. Berari eta Joaquin Rodriguezi buruz bakarrik egin daiteke aipu onik. Scarponik adinako daturik ez du inork Giroan azken bi urteetan. Laugarren izan zen 2010ean eta bigarren iaz, baina Contadorri garaipena kendu diotenez bera da garailea eta hala izendatuko dute karrera abian jartzen denean. Egiari zor Bassok emaitza hobeak ditu, birritan irabazia baita (2006 eta 2010), baina oso irudi kaskarra eman du denboraldi osoan. Aurrean baino gehiago ikusi da atzean. Romandiako itzulia jokatu arte ez du erabaki Girora joango zenik, zalantza gehiegi lasterketa irabaztera joan bide den ziklista batentzat. Karrera atarian ondoegi ibiltzea ez da ona, baina ezin dut sinestu hain denbora gutxian hainbeste hobetuko duenik.

Konfiantza gehiago dut Joaquin Rodriguezengan. Kataluniarrak oso lasai ekingo dio probari, garaipen zakuan dituen lau garaipen garrantzitsuk ematen diote baldintza hori. Eskalatzaile petoa izan arren, mendate luzeetan baino askoz hobeto moldatzen da motz tenteetan, baina aurkariak zeintzu diren ikusita heburu handiak jartzeko moduan da.

Askoz ere izen gehiago egon badaude, baina izenarekin bakarrik ez da ezer lortzen ziklismoan. Frank Schleck han izango da, baina ez dago ez buruz ez fisikoki lasterketari bete betean ekiteko moduan.

Jakob Fuglsang min hartutako taldekideak utzitako lekua beteko du eta taldean duen giroa ere ez da egokiena.

Izenak aipatzen hasita bota daitezke John Gadret (laugarren iaz), Roman Kreuziger (seigarren), Rujano (hirugarren 2005ean) edota Pozzovivo, Trentinoko Giroa hanka batekin irabazi berri duen italiarra, baina ez pentsamendu analitikoz ez intuitiboz ez nintzateke ausartuko horiek garaile edo podiumean izan daitezkeela esaten.

Giroak horiek dutena baino gehiago eskatu ohi dio bere garaileari.

Cadel Evans erretiratu egin da. Simon Gerrans 20. postuan sailkatu da, Alejandro Valverde 22. eta Joaquin Rodriguez 24. Amstel Gold Raceko faborito askok huts egin dute, ez dute iragarritakorik bete. Ez dute euren mailarik onenean jardun. Karrera Enrico Gasparotto 30 urteko italiar batek irabazi ditu, ezustean. Zortzi urtean ez du dozena lasterketarik ere irabazi, ez da handietako bat, baina handietako bat irabazi du. Aurre ikusitako mailan ibili direnak Peter Sagan (hirugarren), Voeckler (bosgarren) eta Samuel Sanchez (zazpigarren) izan dira. Nik ez nuen uste Freire (laugarren) eta Gilbert (seigarren) hain ondo ibiliko zirenik.

Gasparottok batzuetan itxarotea, zain egotea, zeinen garrantzitsua den erakutsi du. Bardet harrapatu eta gutxira Freirek egin du ihes, helmugarako zazpi kilometro faltan. Frantziarra hasierako ihesaldian izan da eta sekulako adore erakustaldia eman du. Oso maila onean aritu da. Freireren joera ez da ohikoa izan. Kantabriarra azerikerien maisua izan da. Beti azken unerarte zain egon eta behar beharrezkoa zenean agertzen zen, azken 25 metroetan. Gaur kontrakoa egin du. Ihes. Bere azken emaitzak ikusita, beharbada, ez zeukan beste irtenbiderik. Orain arte lasterketa horretan egin duena ikusita ere ez. Beti zain egoteak ez dio aparteko emaitzik eman. Bost aldiz sailkatu da aurreneko hamarretan, baina inoiz ez du irabazi, ez-eta podiumik lortu ere. Gaur esku eskura izan du. Ondo egin du, ze arraio!

Gilbert ez da Freire bezain goiztiar ibili, baina hura ere goizegi, zituen indarrentzako. Iaz leku berean jo eta harri txintxarrak altxa zituen, inork ezin izan zion jarraitu. Gaur hiru lagunek eutsi diote eta azkenean pasa ere bai. Hala ere oso denbora gutxian nabarmen egin du gora eta horrek erakusten du zenbat duen berezkotik. Litekeena da gaur zortzi, Liegen, doi doi egotea. Ona litzateke.

Belgikako txapeldunaren ostean Saganek jo du. Gilbert gainditu duela ikusita seguru garaile jo duela bere burua, baina hura ere bere esfortzuan ito da helmuga baino lehen. Lehertu egin da 20 metrora. Ez da harritzekoa 22 urterekin. Esperientzia falta ordaindu egiten da, larrutik ordaindu ere.

Ziur nago Gasparotto ez zihoala Sagan baino indartsuago, ez Gilbert eta Freire baino sendoago ere, baina litekeena da karrera gutxi irabazi izanak beldurra eragitea. Seguru bere burua ez duela inguruan zituenen pare ikusi eta horregatik zuhur jokatu du, lehertzeko beldurrez. Gaur zain egotea abantaila izan da.

Fabian Cancellara tropelean ez bada, Tom Boonenek ez du kontrariorik harbideetan. Paris-Roubaix klasikoan ikusi da. Haren oztoporik gabe inoiz erakutsi duen ausardiarik handiena izan du flandestarrak eta erakustaldi latza eman. Aurrez hirutan gailendua izan arren inoiz ez aurten adinako diferentziarekin. Sekula ez zituen aurkariak modu harrigarri horretan zapaldu. Harbideen azpian utzi ditu, bera bakarrik ibili da gainetik. Indarra beti izan du, naturak emana du hori. Abiadura ere bai. Inoiz ez zaio karrerako ikuspegi egokirik eta babestu duen talderik falta izan, baina litekeena da aurten adinako heldutasunik ez izatea. Ezaugarri hori aurreko hiruzpalau urtetan egindako akatsetatik ikasi du, amildegiaren ertzean ohartu zen nora zihoan.

Gaurko erakustaldiarekin Boonenek Roger De Vlaemick handiaren 4 garaipeneko marka berdindu du. Baina beste bat jarri. Berak bakarrik lortu du birritan Flandriako Tourra eta Roubaix denboraldi berean uztartzea. 2005ean egin zuen lehenbizikoz, aurten bigarrengoz.

Gaurko balentria ere historiako onenen parekoa izan da. Ia 55 kilometro buruan, bakarrik, ihes eginda. Beste modu batean ere gailendu zitekeen. Taldekideen lana gehiago baliatu zezakeen, edo aurkarien hutsegiteak aprobetxatu edo esprintaren zain gelditu, baita helmugatik gertuago zegoen harbideren batean ihes egin ere. Baina ez, gaur dena bakarrik egin nahi izan du. Eta egin du, gogotik egin ere. Harbideak alfonbra gorri bihurtu ditu bere ibili dotore indartsua luzitzeko. Talde ia osoen auzolana ezerezean utzi du eta Flecha, Ballan, Boom edo Pozzatoren ahalegina hutsaren hurrengo izan dira. Italiarra erori egin da, baina kolpe handiagoa eman dio harbideetako jainkoa bere gainetik pasa dela ikusteak.

Samuel Sanchezek lasai har dezake atseden. Lortu du bere itzulia, bere taldearena, zaleen nahia asetu du. Etxeko taldearen azken garaipena ia ia ahazturik dago. Iban Mayok lortu zuen 2003an. Samuelek aurten, orduan Mayok izan zuen ia nagusitasun berdina izan du. Horregatik izan da bidezkoa berak irabaztea, onena izan delako, indartsuena eta bere kirol bizitzak hainbeste merezi zuelako. Azken urteetan inork ez dio eman karrera honi Samuelek eman diona. Zazpi etapak, hiru podiumek eta beti garaipenaren lehian ibiltzeak merezi dute saririk. Samuelek aurten handiena lortu du.

Erlojupekoak bere nagusitasuna berrestea baino ez du egin. Bere errendimenduak, hori bai, zalantzak eragiten zituen. 2006ko ekitaldiak pisu handia izan du iragarleen artean. Orduan, garaipena bakarrik ez podiuma ere galdu egin zuen. Baina geroztik asko hazi da Samuel. Ondorengoak dira Olinpiar Jokoen garaipena, EHI-ko erlojupekoa, Vueltako lau etapa, bi podium, Tourreko etapa eta mendia, orain dena hobeto kudeatzen du, bere bertuteak, gabeziak, presioa, aurkariak, dena.

Itzuli honetan dena alde izan du asturiarrak. Bere gorputzaldia, Voltako etapa garaipenak emandako bultzada, aurkari arriskutsu batzuen parte hartze eza, ibilbidea, eguraldia eta erlojupekoa. Erlojupeko horrek ez du lekurik ziklismoan, ez erlojupeko gisa. Arriskutsuegia da. Ziriari zotza eta zotzari zipotza sartu diote antolatzaileek. Uste dut ibilbideen zeregina dela ahalik eta ziklista gehienei garaipenerako aukera berdintsuak ematea, bai eskalatzaileei eta bai erlojupeko espezialista edo etapa ehiztariei. Horretarako, uste dut, astebeteko itzulietan nahikoa dira 10-12 kilometro, edo gehienez 15. 20 asko dira eta hain arriskutsuak badira, gehiegikeria deritzot.

Hori bai uste dut errepideak hautaketa zuzena egin duela, aste osoan ikusi denaren laburpena da sailkapena. Lastima litzateke karrerari ekarpenik handiena egin dioten ziklistak, egunero jo eta jo aritu diren biak, merezitako saririk gabe gelditzea erlojupeko batengatik, eta hori behin baino gehiagotan gertatu da.

Garaipen honekin Samuel asebeteta gelditu bide da eta bere babesleak egitura horrek babesten jarraitzea merezi duela pentsatu beharko luke, herri oso baten izaeraren bertuteak erakusteko ez dirudi modu txarra.

Euskal Herriko Itzulia iragarri ezina ari da izaten. Albiste ona da. Izan litekeen onena, aurre ikusi ezin diren gertaerak ari baitira jazoten eta horrek eragin du ikuskizuna zirraragarria izatea. Horretan zerikusi handia du ibilbideak. Baita ziklisten joak ere, jakina. Azken bi etapetan bi gauzak eman dira aldi berean, eta karrerak aldapa motz pikoen beharra berretsi du argi eta garbi.

Ibardingo azken 500 metroak Arrate baino erabakigarriagoak izan dira. Eta Garagaltzako aldapak Oñatiko amaiera Arantzazun amaituta baino ere erakargarriagoa egin du. Ziur nago. Ez dago baserri arteko malkar horiek adinako urduritasun eta mugimenduak eragingo dituenik mendate luzerik. Hori da arrakastaren formula.

Gaurko etapak, berez, arlotea behar zuen, garrantzi handirik gabeko ihesaldi bati erabateko protagonismoa eman behar ziona. Baina, ezta hurrik eman ere! Itzuliko onena izan da. Astanaren eta Kiserlowskiren meritua da hori, batez ere. Deskargan egin duten mugimentua zoragarria izan da. Kiserlowskik aurrera egin du ausardia handiz. Ez da normala lider batek, eta are gutxiago sailkapen nagusian laugarren postuan egonda, aurrera hain urrutitik jotzea. Petrov taldekidea eraman du berarekin, izan zezakeen lagingilerik onena.

Buruan berderatzi lagun elkartu eta ataka gaiztoan jarri dituzte beste lider guztiak. Egungo liderrek ez dakite zer egin morroirik gabe gelditzen direnean. Morrontza handiegia dute. Erasoren bat edo beste jo dute, baina ez gora, ez behera eta ez ordekan ez dira Kiserlowskirengana gerturatu. Meritu hori Dani Morenorena da, liderraren taldekidearena.

Jokabidez lortu ez dutena, abildadez erdietsi dute Joaquin Rodriguezek eta Samuel Sanchezek: Kiserlowski harrapatzea alegia.

Ziurtasunik ez daukat, baina egingo nuke helmugan sari banaketa egin dutela Joaquin Rodriguezek eta Samuelek: batek etapa, besteak, ustez, sailkapen nagusia. Tony Martini orain 47 segundo ateratzen dizkio Euskaltelkoak, baina haren mehatxua hor dago oraindik.

Galera oro ez da mingarria. Batzutan ezinbestekoa da garaipenerako. Samuel Sanchezek amore eman behar izan du gaur Ibardin gainean, Joaquin Rodriguezek hartu dio aurrea, horrelako penditz gogorretan Munduko espezialistarik onenetarikoak. Lidertza ere eman behar izan du, baina hori ez da arazoa. Orain, azken garaipena, atzo, lider zenean baino, gertuago dauka.

Joaquin Rodriguez ez da berarentzat arazoa. Ez berarentzat eta ez atzetik dituen beste askorentzat ere. Erlojupekoren bat tarteko den kasu ia gehienetan ezingo du irabazi. Munduko eskalatzailerik onenetarikoa da, baina baita erlojupekoan txarrenetarikoa ere. Samuel Sanchezen kezka iturriak, Chris Horner eta Tony Martin ziren, eta biek ala biek, denbora galdu dute gaur. Asko ez, baina erabakigarriak izan daitezkeen segunduen galera izan dute.

Honer ez da erlojupekoetan espezialista. Egin lezake izugarrizko saioa, orain bi urte Orion egin zuenaren parekoa. Baina egin lezake huts, askotan egin duen moduan. Urrutira gabe orain gutxi Tirreno-Adriatikon. Baina arazo hori ez da Hornerrena bakarrik, Samuelek ere hanka horretatik egiten du herren. Gogoan izan 2006an, Euskal Herriko Itzulian bertan, lidertza ez ezik podiuma ere galdu zuela azken erlojupekoan.

Espezialitate horretan benetako espezialista Tony Martin da, egungo Munduko Txapelduna. Arazo bat dauka, ibilbidea. Luzera hori bera ibilbidea lauan balu, ezerezean utziko luke orain duen atzerapena. Baina Oñatiko erlojupekoa oso da gogorra eta konplikatua lehen eta azken zatian. Horrek atzerapena laburtzeko aukera mugatu egiten dio.

Hori guztia kontutan hartuta esan liteke Samuel Sanchezek gaurko galeran irabazia izan duela, baina inork ez daki nahikoa izango den.

Samuel Sanchezek Arraten irabazi du. Lortu du bere etapa. Ia urterekoa. Seigarrena. Bide batez, marka jarri du hirutan jarraian irabazita. Kostako da lorpen hori haustea. Ez da erraza Arraten irabaztea, are zailagoa da hirutan jarraian gailentzea. Arrateko errega izan bide da puska batean.

Iragarri gabeko ezer gutxi gertatu da. Nañabarduraren bat edo beste. Faboritoak, nagusiak behintzat, aurrean izan dira. Samuel Sanchez eta Chris Horner. Estatubatuarra izan da guztietan ausartena, inork baino lehen eraso egin duena. Eta eraso egin bakarrik ez, bere joari iraupena eman dio, txapeldunek egiten duten moduan. Besteren baitan egon gabe, eurek jorratzen dute komeni zaien bidea. Antzera jokatu du Joaquin Rodriguezek.

Samuel geroago heldu da lasterketa burura. Hotzagoa da, zuhurragoa, azeriagoa. Hori bai erraz heldu da bikoarengana, nahiz eta haiengandik metro batera geldituta nekatu itxurak egiten aritu den. Geroxeago, helmugatik gertu, berriro erreleboak emateari utzi egin dio, nagi ibili da eta Joaquin Rodriguezek jokabide zeken hori aurpegiratu dio. Uste dut kataluniarrak arrazoi zuela kasu horretan. Samuelek ez du inor engainatzen jada. Bere azpikeriak ezagunak dira eta noiz edo noiz larrutik ordaindu ditu. Uste dut iaz Alpe d’Huezen horregatik ez zuela irabazi, martingala gehitxo ibili zuelako Contador harrapatu zuenean. Txapeldun baten estatusa eta palmaresa ditu, baina beti ez du hala jokatzen.

Txapeldun gisa jokatu izan balu, uste dut Horner eta Joaquin harrapatzearekin bat segiko zuela lanean, aurkariak atzean uztea lehenetsiko zuela. Ez zuen egin eta etapa irabazi zuen. Beajondeiola, baina orain beste mehatxu bat dauka, Tony Martin, iazko erlojupeko garailea, Munduko Txapelduna.